ΑΡΘΡΑ & Projects,  Βιβλία

“Silence like a cancer grows”

Πριν από μέρες, μεσημέρι, η χαρά μας, δυο χέρια, δυο πόδια και ένα κεφάλι με ξεφούσκωτες σκέψεις, στάθηκαν για καφέ σε ένα πάρκο γεμάτο μικρούς ήρωες με λουλούδια στα μάτια. Ξαφνικά, απέναντί μας ένας διχασμός δράσης-αντίδρασης άρχισε να ξετυλίγεται.

Ένας πατέρας μάς υποδείκνυε πόσο αδύναμη είναι η θεωρία μας, τουλάχιστον στις δικές μου κόρες των ματιών αυτή ήταν η παράσταση. Ένα αγόρι όλο μάτια, βρέθηκε σε κλάσματα δευτερολέπτου ολόκληρο μέσα στην παλάμη του πατέρα του. Μια παλάμη που ξεφυσούσε καρφιά και θρυμμάτιζε το πρόσωπο, την ψυχή, ίσως και κάποια αθωότητα που είχε ξαποστάσει στη λήθη. Λίγα λεπτά πριν, μικροί τυμπανιστές είχαν χτυπήσει ρυθμικά τα δυο μικρά δοχεία της κεφαλής τους, γέμισαν κόκκινο το λευκό της μπλούζας, μα η τιμωρία ανήκε στον μεγαλύτερο αδελφό. Στη γωνία στα αριστερά μου, μούγκριζε μια μικρή αγέλη που έσκαγε σαν κρότος σε κάθε μάγουλο.

Από εκείνη την ημέρα δεν κοιτώ τις γωνίες ούτε δεξιά ούτε αριστερά, με κάνουν και ντρέπομαι. Μέσα μου είχε υψωθεί ένας στίχος του Καρούζου: «Να πάρουμε μια ζυγαριά και να ζυγίσουμε τις μανάδες μας». Δεν ξέρω γιατί, ίσως για τις απουσίες στα φαινόμενα. Στο μυαλό μου κάθισα στο τραπέζι, χαστούκισα τη μάνα που κοιτούσε τον πατέρα, σε λίγα δεύτερα χαστούκισα εμένα για τη βίαιη σκέψη μου. Άνοιξα τα μάτια και σκόνταψα στα βλέφαρα μιας σκιάς ίδιας με τη δική μου -φιγούρες σιωπής τις λένε οι πονεμένοι- και η ντροπή μου ψήλωσε, γέμισε ψαλίδια και έσκιζε τη σάρκα, τη δική μου, της σκιάς, του μικρού τυμπανιστή.

ΥΓ. Κατηγορώ εμένα που βρέθηκα μπροστά σε ένα περιστατικό, όπου ένας πατέρας χτύπησε τρεις φορές στο πρόσωπο το μικρό γιο του και το σώμα μου μούδιασε, η γλώσσα μου σώπασε, η ντροπή με καθόρισε. Κάθε μέρα ζητώ από τα παιδιά να υψώνουν όπου χρειαστεί το ανάστημά τους, για τους πιο αδύναμους, να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, να μάχονται για το σωστό, να βαραίνει το βήμα τους, να χρησιμοποιούν τις λέξεις τους ως όπλα. Υπήρξε στιγμή που στάθηκα αδύναμη για εκείνα. Ας μη δεθεί ποτέ ξανά η γλώσσα.

And in the naked light I saw

ten thousand people, maybe more

people talking without speaking

people hearing without listening

people writing songs that voices never share

no one dared

disturb the sound of silence

Paul Simon

Βασιλική Στρώλη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *