ΑΡΘΡΑ & Projects

“Όλη μου η ζωή μια αποτυχημένη αντίληψη της, φαινομενικά, επιτυχημένης επανάστασής μου”

Μ’ αρέσουν οι μεγάλοι τίτλοι στις ιστορίες, πάντοτε θεωρούσα πως προσδίδουν στο κείμενο το κύρος που του πρέπει. Μεγάλωσα και αγάπησα τα άτιτλα• απέκτησαν μια τιμιότητα με τα χρόνια. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις από τις λέξεις που θα συναντήσεις παρακάτω και δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον καλλιτέχνη πως σε προετοίμαζε για κάτι μεγαλειώδες. Στην προκειμένη περίπτωση κάνω μια “παρακρουσιακή” εξαίρεση.
Την προηγούμενη Δευτέρα, στις εφτά το απόγευμα δέχτηκα μία επίσκεψη από μία μαθήτριά μου. Τρία χρόνια μαζί στο εργαστήρι, δεν ήξερα τι πραγματικά έμαθε μιας και είχε έρθει από μόνο του πλασμένο ον με μυθικές ιδέες που σχεδόν ζήλευα μέσα στην υπερηφάνεια μου για αυτό. Η κουβέντα κυλούσε προς τον Σεπτέμβρη και τις επικείμενες “ενάρξεις” του. Με γέμιζε ερωτήσεις, πώς θα έρθουν, πώς θα κάθονται, τι θα κάνουμε. Μέχρι και τα αδιαπραγμάτευτα, για εκείνη, τα έριξε στο τραπέζι. Όση ώρα μιλούσε, σκεφτόμουν τι θα της πω και ίσως άθελά μου δεν άκουγα. Οπότε κάποια στιγμή τη διακόπτω και απαντώ: ” Δεν ξέρω, ίσως να μην ανοίξει το εργαστήρι, όχι με αυτό τον τρόπο τουλάχιστον. Δεν μου αρέσει που θα πρέπει να φοράω μάσκα και να μιλώ για ποίηση.
-Φορέστε κάτι άλλο, τόσα έχουν βγει.
-Δεν νομίζω. Το αρνούμαι. Έχω μια ιδεολογία, δεν μπορώ να την πατήσω. Τόλμησα να ξεστομίσω στο παιδί.
Ακολούθησε μια μικρή παύση και έπειτα μου απάντησε:
– Κυρία, αυτό που λέτε είναι εγωιστικό! Θα πατούσα χίλιες ιδεολογίες για να επιστρέψω στο εργαστήρι.
Δεν ήξερα τι να απαντήσω και το κεφάλι μου συνέχιζε να στενεύει περισσότερο και να ρίχνει θεμέλια στην εσφαλμένη επιμονή μου.
-Δεν είναι έτσι, της είπα. Η γραφή θέλει επαφή, η τέχνη θέλει στόματα ανοιχτά. Πώς να χωρέσει σε αποστειρώσεις;
-Όπως χώρεσε στις οθόνες! Δεν θα είναι μόνιμο, μου αποκρίθηκε.
Η μάχη είχε ξεκινήσει να χάνεται όταν συνέχιζε χαρίζοντάς μου την καλύτερη βολή της.
-Πρέπει να θυσιάσει κανείς κάτι για να φτάσει στο υψηλό. Δικά σας λόγια ήταν αυτά και του Ουάιλντ που τόσο μελετήσαμε τα παραμύθια του. Σκεφτείτε τι πρέπει να θυσιάσετε• κάποιες ώρες διαβάζοντας ποίηση με μία μάσκα ή ένα παιδί που θα φορούσε δέκα μάσκες προκειμένου να τη διδαχθεί;
Δεν είχα να της πω πολλά μονάχα μία συγγνώμη για τη δεκάλεπτη δειλή σκέψη μου, ένα “ντρέπομαι” για την επιμονή μου στην άρνηση και ένα λυπάμαι για τη θολή εικόνα μου στο ουσιώδες.
Έμεινε να αναζητούμε μάσκες και άλλα στο διαδίκτυο.
ΥΓ Πέρα για πέρα αληθινό.
Είθε να ευτυχείτε να χάνετε τέτοιες μάχες

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *