ΑΡΘΡΑ & Projects

Πριν χρόνια, σ’ ένα Polar Express

Για όλους εμάς που ξεχάσαμε τα κουδουνάκια μας πριν χρόνια σ’ ένα Polar express και γεμίσαμε τις τσέπες μας με κίνητρα και ιδιοτελή στολίδια.
—————————————————————————-
Το χιόνι είχε πια σταματήσει να πέφτει. Ήταν ένα παγωμένο πρωινό όταν βγήκε η Βασιλική έξω. Είχε στην αγκαλιά της έναν δίσκο με γλειφιτζούρια και καραμέλες με κόκκινα και πράσινα περιτυλίγματα και γυρνούσε την πόλη μόνη της στο κρύο. Φορούσε το πιο όμορφο χαμόγελό της, το πιο αληθινό.
Οι άνθρωποι γύρω της έτρεχαν και φώναζαν “χρόνια πολλά”. Άλλοι κρατούσαν δώρα, άλλοι τσάντες παραφουσκωμένες με γλυκά. Κανένας όμως δε την κοιτούσε, παρά μόνο μικρά παιδάκια, που οι γονείς τους φρόντιζαν να τα κρατάνε μακριά της. Ώσπου ένα αγοράκι, τραβώντας τη μαμά του από το παλτό της, την πλησίασε.
“Καλή Χρονιά”, είπε η μαμά του παιδιού με ένα τυπικό χαμόγελο.
“Πόσο κάνουν τα γλειφιτζούρια;”.
“Είναι δωρεάν”, αποκρίθηκε η Βασιλική
“Αλήθεια;”, αναφώνησε έκπληκτη η μαμά. “Δώστε μας δύο”.
Τύλιξε με ένα χρυσαφένιο χαρτί τα δύο γλειφιτζούρια και τα έδωσε στο παιδάκι μαζί με ένα “χρόνια πολλά”, ενώ εκείνο,
μ’ ένα χαμόγελο, ψέλλισε “καλή χρονιά”.
Αυτές ήταν οι γιορτές της Βασιλικής. Έτσι τις καταλάβαινε. Χαμογελαστά προσωπάκια με δώρα στην αγκαλιά. Μακάρι να είχε κάποιον να της δώσει έστω μία καραμέλα.
Amaryllis Elafrou
——————————————————————————-
Όταν τελείωσε την αφήγηση, δε στάθηκα στο κείμενο αλλά έψαχνα να βρω το κίνητρο της ηρωίδας της. Ποιός ο λόγος της προσφοράς της; Η απάντηση ήρθε τόσο φυσικά.
“Δεν είχε λόγο”. Με αποστόμωσε. Το βλέμμα της μου υποδείκνυε να ντραπώ για την ερώτησή μου και μου θύμισε πως, δεν κρύβεται πάντα ένα συγκεκριμένο κίνητρο πίσω από κάθε πράξη.

ΥΓ Περήφανη για όλους τους μαθητές/ τις μαθήτριές μου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *