ΑΡΘΡΑ & Projects

Δεν πειράζει…..

Είναι και αυτοί που βλέπουν έναν ιό, είμαι και εγώ που βλέπω ανθρώπους να χάνουν τις δουλειές τους, παιδιά να χάνουν τους φίλους τους, αυλές να μαραίνονται, δρόμοι να σπαράζουν και κάτι όνειρα που προσπαθούν να μπαλώσουν τη σάρκα τους• μάτια να καρφώνονται σε άδειες καρέκλες, ανθρώπους που προσπαθούν ν’ αγγίξουν χέρι σε μία οθόνη. Μία οθόνη που έγινε φυλαχτό αγαπημένο. Βλέπω γδαρσίματα που τους λείπουν τα χώματα και γλώσσες άψυχες πίσω από κλειστές πόρτες. Βλέπω χαμόγελα που χάνουν το σχήμα τους πάνω σε παιδικά πρόσωπα. Όλα μπορώ να μου τα συγχωρήσω, το σπίτι, τους τοίχους του, το ταβάνι που πλακώνει τα σαπισμένα φύλλα στο μπαλκόνι,αλλά ποτέ ένα χαμόγελο που του στέρησαν έξοδο.
Αφιερωμένο σε όλους μου τους μαθητές και τις Cyber- πια- αγκαλιές τους.
Ένας είναι ο κανόνας και είναι επιτακτικός για την καταπολέμηση του ιού: Χαμογέλα!- Όλα πάντα θ’ αρχίζουν απ’ την αρχή.

ΥΓ Αγαπημένοι Polkar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *