ΑΡΘΡΑ & Projects

…για τις επιστροφές μας στα θρανία

“Φοβάμαι μια πένα, ένα μελανοδοχείο και ένα κομμάτι χαρτί περισσότερο από ένα σπαθί ή ένα πιστόλι”.
(απόσπασμα:”ΟΚόμης Μοντε Κρίστο”)

Ή
Θα αντιμετώπιζα εκατομμύρια σχόλια, ΣΗΜΕΡΑ, ακόμη και αν ήταν τοιχοκολλημένα στο ρολόι της πλατείας, μόνο για να σιγουρευτώ πως ΑΥΡΙΟ δε θα χρειαστεί να σωπάσετε τη φωνή σας στο χαρτί.

Ή
“Όταν με ρωτούν γιατί αυτό…”
Επέλεξα το συγκεκριμένο επάγγελμα γιατί μικρή έλεγα πως ήθελα να ασχοληθώ με το μέλλον. Δεν το είχα με τα φλιτζάνια και σκέφτηκα πως θα μπορούσα να γίνω αστροναύτης να διηγούμε ιστορίες που θα καταλήγουν με τη φράση: ” στο μέλλον θα πατήσουμε στον Πλούτωνα” αλλά στους άλλους πλανήτες δεν υπάρχει δικαίωμα που θα ήθελα να διεκδικήσω. Σκέφτηκα λοιπόν πως το μέλλον το καθορίζουν(πάντα) οι νέες γενιές. Έπειτα το επανέφερα στο κεφάλι μου και συνειδητοποίησα πως την επόμενη γενιά την καθορίζει το έδαφος που έχει διαμορφώσει η προηγούμενη. Δε θα ήθελα να γυρίσω πίσω μια μέρα και να αντιληφθώ πως δεν έσκαψα.
Βρίσκομαι λοιπόν εδώ σήμερα για να δώσω τις μάχες που δεν έδωσε κάποιος χθες, ώστε να μη χρειαστεί να τις δώσεις εσύ αύριο.
Ο William Arthur Ward έλεγε πως η διδασκαλία είναι κάτι περισσότερο από το να διανέμεις τη γνώση, είναι να εμπνέεις την αλλαγή.
ΥΓ Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε μαθητές και μαθήτριες που μου έστειλα μήνυμα γιατί στεναχωρήθηκαν τις τελευταίες ημέρες διαβάζοντας σχόλια. Δε θα ήθελα να “μεγαλώσουν” έτσι απότομα σε μία ημέρα και να συνειδητοποιήσουν πως ο κόσμος είναι σκληρός και ο άνθρωπος χρειάζεται να είναι δυνατός αν θέλει να πετύχει έστω μία μικρή αλλαγή. Για αυτό, ΜΗ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ τα σχόλια και ΜΗ θλίβεστε! Είναι τα μόνα ΜΗ που σας έχω ζητήσει. That’s my job!
Αυτά! αα και μη σταματήσετε να γράφετε. Θα ήτο μία εγκληματική πράξη, τόσα πολεμοφόδια στα λεξικά να μείνουν στο αμπάρι.
(S)WORDS🗡🗡

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *