ΑΡΘΡΑ & Projects

Αυτά που αγαπάς, τα προσέχεις

Όταν με ρωτούν τα παιδιά γιατί δεν κάνω μαθήματα τώρα το καλοκαίρι; ή γιατί δεν μαζευόμαστε στο εργαστήρι; πόσο θα συνεχίσουν τα διαδικτυακά μαθήματα και άλλα ερωτήματα που μας γεμίζουν κόμπους. Εγώ τους λέω μια ιστορία.
“Έχει ο χρόνος το δικό του μαγικό τρόπο και χωρά μέσα στο κεφάλι σου όλα όσα χρειάζεται να θυμάσαι μόνο για να προχωρήσεις. Φανταστείτε να θυμόταν κάποιος πως νιώθει όταν πέφτει από ποδήλατο.
Θυμάμαι να διηγούμαι πως κάποτε έπεσα σε μία αυλή καθώς οδηγούσα το ποδήλατό μου, αλλά όσο και αν προσπαθούσα να θυμηθώ τον τρόμο της πτώσης, το κενό ή ακόμη τον πόνο που επέφερε στο γόνατό μου αυτή η εσφαλμένη επιλογή της αλλαγής στο τιμόνι, δεν θυμάμαι τίποτε. Αυτό είναι βολικό διότι πως αλλιώς θα οδηγούσα ξανά μετά από μία τόσο ισχυρή πτώση και πως αλλιώς θα δοκιμάζαμε να κάνουμε κάτι που πάντα θα μας έμοιαζε επικίνδυνο; -Ο φόβος που βιώσαμε κάποτε σβήνει με τη βοήθεια του χρόνου διότι αυτή είναι η σωστή λειτουργία του- Την άλλη μέρα κιόλας δεν είχε αλλάξει τίποτε, ξαναπήρα το μπλε ποδήλατό μου, έχοντας την πεποίθηση πως απλώς σήμερα θα είμαι πιο προσεκτική από ότι ήμουν χθες και δεν θα στρίψω ξανά απότομα το τιμόνι. Εκείνο όμως που άλλαξε ήταν, πως την επόμενη ημέρα δεν πήρα μαζί μου τον αδελφό μου, δεν τον έβαλα πίσω στο ποδήλατό μου, όπως τον είχα την προηγούμενη, ούτε την επόμενη και ούτε την ημέρα μετά από αυτήν. Τα χρόνια πέρασαν και μπορεί να με συνόδευε με το δικό του πια ποδήλατο εγώ όμως θυμόμουν πάντα, πως κάποτε τον έριξα στο κενό με μία δική μου απροσεξία και μπορεί ο φόβος για το δικό μου χτύπημα να είχε περάσει την επόμενη κιόλας ημέρα αλλά ο φόβος για το χτύπημα που θα επέφερα στον αδελφό μου έπιασε το χώρο ολόκληρης της μνήμης μου”.

ΥΓ κι όποιος μας κατάλαβε, θα τον κεράσουμε μια λεμονάδα ☺️

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *